چونکــه آن بـد بخــت آخــــرازقضــا ناگــهان آن زخـــم زد بر مرتضـا
مرتضی را شربتــی کردنــد راســـت مرتضی گفتا که خونریزم کجاست
شربـــت او را ده نخســت آنگـه مــرا زانــکه او خواهـد بدن همـره مـرا
شربتــش بردنـــد او گفــت اینت قهــر حیدر اینجا خواهدم کشتـن به زهـر
مرتضــــی گفتـــا بـه حــــق کردگــار گربخـوردی شربتـم این نا بـــکــار
مــن همــی ننهــادمـی بـــــی او بهـــم پیـش حـــق در جنــةالمــأوی قــدم
مرتضی راچون بکشت آن مرد زشت مرتضی بی او نمیشد در بهــشــــت
بر عـــدو چون شفـقـتــش چندیــن بود با چــو صدّ ّیقـش هـرگـز کین بـود؟
آنکه چندینـی غم دشمـن خـــــــــــورد با عتیقـش دشمنـی چون ظـن بــرد؟
با میـان نــارد جهــــان بی کنـــــــــار چون علی صدّیق را یک دوستـــدار
چنــد گویـــــــــی مرتضی مظلوم بود وز خلافــــت رانـــدن محـــروم بود
چـون علــی شیر حـق است و تاج سر ظلم نتــوان کــرد بر شیــــر ای پسر
الحکایة والتمثیل از منطق الطیر عطّار نیشابوری(رح)