قرنها پیش هنگامی که دنیا در تاریکی های کفر و جهالت فرو رفته بود ، از سرزمین مکه مکرمه ماه رشد و هدایت تابیدن گرفت و مشرق و مغرب ، شمال و جنوب هر گوشۀ دنیا را با نور خود منوّر ساخت و در مدت کوتاهی ظرف بیست و سه سال ، بشر را به درجه ای از ترقی و تکامل رسانید که دنیا نظیر آن را به خود ندیده است و چنان مشعلی از رشد و هدایت ، صلاح و فلاح به دست مسلمانان داد که از روشنی آن ، امت مسلمان مدتها بر شاهراه ترقی و پیشرفت قدم نهاد و قرنها با این شأن و شوکت بر دنیا حکومت و فرمانروایی کرد ، طوری که قدرتی را یارای ایستادگی و مخالفت با آنان نبود.

این یک افسانه نیست بلکه حقیقتی است غیر قابل انکار ، ولی باید گفت که تنها ذکر و شرح این افتخارات گذشته کافی نیست و کاری از پیش نمی برد و این در حالی است که اوضاع کنونی مسلمانان به صورت نقطه سیاهی ، تاریخ درخشان گذشته ما را لکه دار می سازد.

وقتی در تاریخ ، قرنها زندگی مسلمانان را می نگریم ، چنین به نظر می رسد که ما تنها مالک عزت و عظمت ، شأن و شوکت هستیم.

اما همینکه از اوراق تاریخ توجه خود را به طرف اوضاع کنونی و وضعیت فعلی مسلمانان بر می گردانیم ، متوجه می شویم که ما در نهایت ذلت و خواری و فقر و فلاکت بسر می بریم ؛

نه زور و قوت است و نه دولت و ثروت ، نه شأن و شوکت است و نه الفت و محبت ، نه عادات خوبی داریم و نه اخلاق خوبی ، بلکه برعکس دارای هر نوع خرابی و بدی بوده و از هر نوع خوبی به دور هستیم.

دشمنان بر این خواری ما خوشحالند و به صورت علنی آنرا هر کجا آشکار می سازند و ما را به تمسخر می گیرند ،...

عقل به حیرت در می آید قومی که دنیا را سیراب می کرد ، امروز چرا تشنه لب می گردد؟!

قومی که دنیا را درس تمدن و تهذیب می آموخت ، امروز غیر متمدن و غیر مهذب معرفی می شود !

امروز که وضع بیش از پیش خراب شده و آینده بیش از گذشته ، پر خطر و تاریک به نظر می رسد ، در چنین وضعی خاموش نشستن ما و تلاش و کوشش نکردن ، جرمی است که هرگز جبران نخواهد شد.

حال چه باید کرد؟؟؟

در پی چه تدابیر و راهکارهایی باشیم تا از این فلاکتها و بدبختیهایی که جوامع اسلامی گریبانگیر آن هستند ، راه برون رفتی بیابیم.

تا زمانی که ما اصل مرض را شناسایی نکرده و علاج درست آن را پیدا نکنیم ، لب گشایی در مورد اصلاح وضعیتمان سخت ترین اشتباه است.

بر ماست که قرآن حکیم را یگانه طبیب خود قرار داده و از این مرکز رشد و هدایت ، طریقه علاج بجوییم و سپس مطابق آن عمل نماییم.

وقتی که قرآن حکیم تا قیامت قانون مکملی برای ماست ، چگونه امکان دارد در این حالت حساس از رهبری ما قاصر و ناتوان باشد؟

مالک زمین و آسمان وعده داده است که پادشاهی و خلافت روی زمین از آن مومنان است :

( وعد الله الذین آمنوا منکم و عملوا الصالحات لیستخلفنهم فی الارض )نور آیه55

« وعده داده است خداوند آنان را که ایمان آورده اند و عمل شایسته کردند ، آنها را در زمین خلیفه سازد »

و این اطمینان را هم داده است که مومنان همیشه غالب می مانند و کفار را هیچ یار و مددگاری نباشد :

( و لو قاتلکم الذین کفروا لو لّوالادبار ثم لا یجدون ولیا وّلا نصیرا )فتح آیه22

« اگر کفار با شما جنگ می کردند البته به سوی شما پشت می گردانیدند باز هیچ کار ساز و نصرت دهنده ای نمی یافتند ».

و اینکه نصرت و کمک مومنین بر عهده الله تعالی است و ایشان همیشه سر بلند و سر افزار باقی می مانند :

( و کان حقا علینا نصر المومنین )روم آیه47

« لازم است بر ما نصرت مسلمانان ».

( و لا تهنوا و لا تحزنوا و انتم الاعلون ان کنتم مومنین )آل عمران آیه139

« سست و اندوهگین نشوید اگر مسلمان باشید غالب هستید ».

با تدبر در آیات فوق به وضوح معلوم می شود که عزت مسلمانان و هر شأن و شوکت و سربلندی و برتری آنان وابسته به ایمان آنهاست.

اگر ارتباط و پیوند آنان با خدا جل جلاله و رسول الله صلی الله علیه و سلم مستحکم باشد ، ( آنچه که مقصود ایمان است ) پس هر چیز از آن آنهاست و اگر خدا نخواسته در این پیوند و ارتباط ضعف و سستی راه یابد ، پس سراسر ذلت و خواری نصیبشان خواهد شد.

پس معلوم می شود که مومنین واقعی صدر اسلام از کمال ایمان برخوردار بودند و ما از این نعمت محروم هستیم.

تا فرصت باقیست بیاییم فکری برای ایمان خویش کنیم تا انشاءالله شاهد تحقق وعده های الهی باشیم.انشاءالله.