پایان یک روز پاییزی
اگر از روزمرّگیهای تکراری خسته شده باشی و برای لحظاتی غروب را به نظاره بنشینی ، مثل غروب امروز که با رسیدنش خبر از پایان یافتن روزی دیگر از عمر گرانبهایمان می دهد و فقط خود و خدایمان می دانیم که آیا امروز را بردیم و سربلندیم یا خدای ناکرده باخت و حسرت نصیبمان شد.
چه روزها و شب هایی که پی در پی و شتابان آمدند و رفتند ، چه بی رحمانه و با سرعت سرسام آوری روزها و شب های عمر عزیزمان به دنبال هم افتاده اند ، ولی ما غافل از همه چیز ، غافل از قول و قرارهای ازلی مان ، غافل از اینکه اصلا برای چه هدفی پا به عرصه این دنیای پهناور ، دلفریب و پر زرق و برق گذاشته ایم ، فقط سوار بر شب و روزیم و مرکب عوض می کنیم.
آیا تا به حال به این مطلب اندیشیده ایم که :
وقتی عزیزی از عزیزان مان ناگهان رخت سفر برمی بندد و از این سرای فانی و بی وفا به سر منزلش می رود ، برای لحظاتی به فکر فرو می رویم و یادمان می آید که همیشه در این دنیا ماندنی نیستیم ، مثل مسافری که بناچار باید از هتل و مسافرخانه دل بکند و به دیارش برگردد ، به اندوخته ها یی که جمع نکرده ایم به روزهایی که به بطالت و غفلت سپری کرده ایم ، به حساب و کتابی که پیش رو داریم ، به گذرگاههای صعب العبوری که خواهی نخواهی پیش رو خواهیم داشت ، ...
به جای جمع آوری توشۀ منزل ابدی مان بسیاری از ما اول صبح خروس خوان از خانه می زنیم بیرون برای بدست آوردن لقمه ای که در این تورم وحشتناک ، حلال و حرام و مکروهش دیگر مهم نیست ، و غروب خسته و کوفته بر می گردیم تا فردا روز از نو و روزی از نو::::»»»»»»»
اغلب اوقات که پشت کامپیوتر می نشینیم ، دیگر حساب ساعتها از دستمان در می رود و وقتی به هوش می آئیم که یا اعتبار کارت اینترنت تمام شده یا به هر صورت ارتباط قطع می گردد.
گاهی وقتها با خود فکر می کنم ؛ پیشینیان مان چگونه توانستند طی سالهای نه چندان طولانی عمرشان چنان همّتی به خرج دهند که بعد از صدها و هزاران سال ، امروز ما انگشت به دهان تحسین شان می کنیم.
براستی که جای خالی همّت در زندگیمان کاملا نمایان است ، باید فکری به حالمان کنیم...
از چه طرقی می توانیم همتهای به خواب رفته مان ، آن هم خوابی از نوع خواب عمیق زمستانی ، بیدار سازیم ، که اگر بی همتی را ادامه دادیم پرتگاه های وحشتناکی پیش روی مان خواهند بود که عبور از آنها بدون همّت امروزمان غیر ممکن می شود.
اگر با دقت به دنیای پیرامون و آدمیان ساکن در این دنیا بنگریم می بینیم ، هنوز افرادی هستند که از خویش همّت به خرج می دهند ، البته بعضی ها همّت شان به گونه ای آنها را ارتقاء می بخشد که پله های کمال را در می نوردند ، و نیز کسانی هم پیدا می شوند که همّت شان آنها را طوری به حضیض ذلت می کشاند که حالشان از برخی چار پایان بدتر می شود.
پس دوستان عزیز بدانیم که وجود همّت (در جهت صحیح) در زندگی مان بسیار مهم و حیاتی بوده ، از جایگاه ویژه و رفیعی برخوردار است ، جایگاهش را درک کرده ، همیشه آنرا مورد توجه قرار دهیم و به فکر برخورداری از همّت عالی و آسمانی باشیم تا انشاءالله کامروای دو جهان شویم.
